i czerpiemy z niej pełną garścią, najlepiej lewą.
Identyfikatory z naszym imieniem i nazwiskiem
odkładamy na bok, by je później starannie
wypucować. Przy okazji można sobie powspominać,
a nawet zapłakać. Identyfikatory ze słowami
„autor”, „gość” czy „wykonawca” zabieramy ze sobą

na pobliski skwer, gdzie zazwyczaj w drodze
do pracy w kulturze odpalaliśmy dwójkę czy piątkę
osobom, które od jakichś dwóch dekad mają
poważny problem z ustawieniem ostrości. Tym razem
wręczamy im po identyfikatorze i informujemy,
że każdy uprawnia do pobrania darmowego wina

w centrum handlowym, w którym z okazji koronawirusa
tłoczą się Polacy. Mistrzem Małego Glińskiego
zostaje ten z graczy, który udokumentuje najwięcej
mordobić, interwencji ochrony i policji, złamań
oraz ran ciętych, podartych ubrań, a także przedwczesnych
porodów wygenerowanych przez jego identyfikatory.

Warto pamiętać, że w grze najwyżej punktowane są
rozbite termometry bezdotykowe. Kiedy nastąpi
kolejna zmiana nastroju tekstów Giorgio Agambena
i znów będzie trzeba zapierdalać do roboty,
ludzie kultury wezmą sobie wolne i spotkają się
na Kongresie Kultury im. Małego Glińskiego,

podczas którego zdobywca największej liczby punktów
odbierze półmetrową statuetkę Wielkiego Glińskiego
oraz Tytanowy Identyfikator uprawniający
do bezpłatnego wstępu na wszystkie imprezy kulturalne
na terytorium Unii Europejskiej, oczywiście do czasu
kolejnej zmiany nastroju tekstów Giorgio Agambena

11 marca 2020

Artykuł Mały Gliński pochodzi z serwisu Kalejdoskop Kultury.

Główna księgowa znowu drze mordę
na kierownika skupu prozy i zastępcę
tego od skupu sztuk teatralnych,
bo zapomnieli o jakichś podpisach,

a kierownikowi od krytyki literackiej
po raz trzeci dzisiaj każe po prostu
wypierdalać. Za głośno. Wychodzę
zapalić. Zdejmuję maskę i palę. Słońce

przygrzewa przez szybę. Przysypiam,
bo skupujemy całodobowo, siedem dni
w tygodniu. I wtedy w palarni zjawia się
nasza kierowniczka od skupu wierszy,

taka trzydziestoletnia Leni Riefenstahl
w przyciasnych jeansach i chyba znowu
bez stanika. Zasłynęła kiedyś
jako koordynatorka szybkiej rozbiórki

dwóch muzeów sztuki nowoczesnej, opery
i niedokończonej filharmonii. Jeden minister
to chciał nawet dla niej zostawić żonę,
ale zajebali go omyłkowo terroryści.

Zdejmuje maskę, więc podnoszę się
i przypalam jej papierosa. Trafia dymem
w cień mojej głowy na ścianie i mówi:
„Sprawdź, czy wierszom nic nie grozi”.

Gaszę, zakładam maskę i mówię: „Jasne”.
Nie mówię, że byłoby mi miło, gdyby
kiedyś przemówiła do mnie po niemiecku
i że dokładnie tak wyobrażam sobie śmierć

15 marca 2020

Artykuł Interwencyjny skup gówna pochodzi z serwisu Kalejdoskop Kultury.

Wczoraj oglądaliśmy film WALL-E.
Wszystkim nam się bardzo podobał
oprócz taty. Pierwszy raz oglądał
ten film i strasznie krzyczał, to znaczy
zaczął krzyczeć, kiedy pojawili się
ludzie. I chyba nie podobała mu się
EWA. Mama mi później powiedziała,
że to przez otyłych szefów i ewaluację.

Wiem, Amerykańska Kinematografio,
że nie chodzisz teraz do pracy, jednak
mam prośbę. Kiedy już do niej wrócisz,
zrób film WALL-E jeszcze raz, trochę
inaczej, bez tych okropnych ludzi,
którzy nie potrafią milczeć, i żeby
EWA nie kojarzyła się z moją siostrą,
a mój tata wytrzymał z nami do końca.

Dziś Janek powiedział, że do tej pory
tata krzyczał tylko na polskich filmach
i że nikomu to nie przeszkadzało.
To prawda. Bardzo chcemy, żeby było
jak dawniej, nawet Ewa, która chce
spać. Właśnie dlatego postanowiłam
napisać ten list. Janek obiecał, że go
poprawi i przetłumaczy. Ma same

szóstki i jest najlepszy z angielskiego.
Objaśnił mi, co to ewaluacja. Uważa,
że to słowo nabiera obecnie mocy,
a on zna się na słowach. I jeszcze
prosi, żebym dodała, że byłoby dobrze,
gdyby nowy WALL-E wszedł do kin
zanim Harvey Weinstein wyjdzie
z pudła, więc dodaję i pozdrawiam.

21 marca 2020

Artykuł List do amerykańskiej kinematografii pochodzi z serwisu Kalejdoskop Kultury.

A to jest nasza świeżutka rezerwa.
Stary lazaret. Tutejsi cywile dla jaj
przerobili go na jakieś muzeum.
Przymknęliśmy wszystkich, panie
generale. Już niczego dla jaj
przerabiać nie będą. Jak ludzie
sierżanta wypierdolą te klamoty,
zmieści się sto łóżek. Za tym murem
mamy kaplicę w sam raz na sporą
kostnicę. Rozumiem. To już nie my.

22 marca 2020




(wiersz wszedł do książki „Eurydyka”, która ukazała się w maju 2021)

Artykuł Idziemy i patrzymy pochodzi z serwisu Kalejdoskop Kultury.

Już niedługo do kin
pójdą widzowie z Chin

25 kwietnia 2020
(wiersz wszedł do książki „Eurydyka”, która ukazała się w maju 2021)

Artykuł Wiersz dla Godarda pochodzi z serwisu Kalejdoskop Kultury.