Słowo kluczowe "abrasz" | Kalejdoskop Kultury

Tu es mon p (prze-smyk tkacki)

Bianka Rolando — Mon, 20 Dec 2021 21:30:00 +0000

Wagonik kolejki linowej, wagonik rozpięty gra drań-dna
piętro dobudowuje się na wysokości-ości obławy da, da
bo jest starzec i baletnica, co zwykle zapobiega wygodzie
wsiadasz z nią do kolejki, drażniona rozrywką, też lękiem
i na linach olbrzymki-ślizg (ona zna twoje kawałki na wylot)
pędzicie razem nad miastem, na dole komitet (jak kwiaty)
wita radosny, ave-ty widzisz starca (ze łzami w oku-obłoku)
tobie zostawia wszystko, też baletnicy, co wyrasta z ciebie
i razem tuleni będziemy turlać się, a sen nas obudzi dziki
na wysokości-śmiech, snow-adło „p”-adło, jest oś ranienia
to kość ramienia Twego jaśnieje, odmienia, a wiosłem być

(wiersz pochodzi z przygotowywanego tomu „Abrasz”)

Artykuł Tu es mon p (prze-smyk tkacki) pochodzi z serwisu Kalejdoskop Kultury.

Egyptian Blue, 30 gramów

Bianka Rolando — Mon, 20 Dec 2021 21:20:00 +0000

Ręka jest sina i zającom donosi chłodną wiadomość
Wypadłam zniszczona, nie pasowana, ślepa jak dziecię
nie pasująca, wygryzłam sobie ranę, z której no-no
popłynęła czarna rzeka, a poza tym skała, rechu-rech
Na to ta pierś krzywa, a jak kwitnąca obojem, ty-ty
gdy pokryta piachem rozplatasz mi włosy żar-Ptaku
ukołysana jesteś pieśnią bez pogróżki, ciężaru darem
Chodź Szczerbaty, to ile miesięcy niosło cię na północ?
Albo kiedy ta stara stała się znów dzieckiem?
Czy ułożono w zagrodzie sto tysięcy kufrów?
Albo wyrównano ci tę ścieżkę, byś znów nie trafiła?
Jak mam uspokoić łódź, co mam im zaśpiewać?
Ukojenia nie ma, a ramiona rozrastają się dziko
Unoszą cię, to twój lot, już szykujesz się do startu
wtedy ostatni pasażer wpada pięknie ubrudzony

(wiersz pochodzi z przygotowywanego tomu „Abrasz”)

Artykuł Egyptian Blue, 30 gramów pochodzi z serwisu Kalejdoskop Kultury.

Czerwony domek

Bianka Rolando — Mon, 20 Dec 2021 21:10:00 +0000

Obserwuj mały, czerwony domek w podwójnej soczewce
Krzywo wznoszony (stąd nie pewny widok) na przeszłe obłości
Wynieśliśmy z niego wszystko do zagrody, i tak stoi pusty
Ciemna plama przebiegła się drogą (murek znaczył koniec)
Było też słonko skłonne do rozpusty, wyciągnięte krzyki
mylą deszcz z chlewem, nie ma dla mnie miejsca
Unosząc się dumnie, wpadłam znów w zapadnię, trafiłam celowo
A domek czerwony niczym malowany wybrałam jako taniej
dekoracji rozmach (to zwykłe tortury), domek spojrzał na mnie
swoimi okienkami, zmieniały się postacie pozując do zdjęcia
Chcieli mieć jakiś naoczny dowód śmiesznego zgorszenia
że tu stoję na pagórku i świecę kołatką

(wiersz pochodzi z przygotowywanego tomu „Abrasz”)

Artykuł Czerwony domek pochodzi z serwisu Kalejdoskop Kultury.

Scena portowa

Bianka Rolando — Mon, 20 Dec 2021 21:00:00 +0000

Przetarte szlaki zielonego, który na różu kotwiczy małą historię
Do odwołania, śmieje się szczerbaty kil statku, do głębi poruszony
tnie na wylot, ciemnosiny transfer, wydzieliny smoka lub psa
odbijałem brzeg dla ciebie, aż tyle razy płakałem brzemienny

(wiersz pochodzi z przygotowywanego tomu „Abrasz”)

Artykuł Scena portowa pochodzi z serwisu Kalejdoskop Kultury.